Ik mag, Ik kan, Ik wil…

Herken je dat gevoel? Dat je je grenzen wel aan wilt geven, maar niet goed weet hoe dat te doen? Of dat je achteraf herkent dat je het niet gedaan hebt. Dat je een keuze maakt waarvan je denkt dat de ánder het wil of belangrijk vindt. Waarbij je voorbij gaat aan wat jij zelf wilt. 

Wat je hierbij kan helpen, is het afmaken van de volgende 3 zinnen: 

  • Ik mag…
  • Ik kan…
  • ik wil…

Vraag je als eerste af of je de actie of handeling mag doen. Ben je bevoegd om het te doen?
Daarna, als je bevoegd bent, kun je het ook? Heb je de vaardigheden om het te kunnen?
Tot slot, als je bevoegd bent en je hebt de vaardigheden: vraag je af of je het ook wilt.

Als alle 3 de vragen “nee” zijn: wegrennen!
Als alle 3 de vragen “ja” zijn: doen!
Als 1 of 2 vragen een “ja” zijn: als je het dan doet, ga je een prijs betalen. Is de keuze je die prijs waard?

Enkele voorbeelden:
Ik mag een vliegtuig besturen ( nee!  ik heb geen vliegbrevet)
Ik kan een vliegtuig besturen (nee! dat tijdens een game doen is niet het zelfde als in het echt)
Ik wil een vliegtuig besturen (lijkt me super leuk)
Conclusie: niet doen!

Ik mag bij mijn schoonfamilie op bezoek (het is immers mijn schoonfamilie)
Ik kan bij mijn schoonfamilie op bezoek ( ik heb geen andere afspraken staan)
Ik wil bij mijn schoonfamilie op bezoek..ehm nee, want we hebben niet zo’n klik samen
Conclusie: ik ga toch, want het is voor mijn partner belangrijk en daarmee ook voor mij. De prijs die ik betaal is dat ik iets doe waar ik niet direct heel blij van word, het weegt wel op tegen mijn partner gelukkig maken. Dus doe ik het.

Ik mag motorrijden (ja, want ik heb mijn rijbewijs)
Ik kan motorrijden (ja, want ik heb een motor in de garage staan)
Ik wil motorrijden (ja want het zonnetje schijnt heerlijk en ik heb een vrije dag
Conclusie: motorkleding aan en rijden maar!

Welke keuze ga jij maken? Waar leg jij je grens? Is de prijs die je betaalt de moeite waard? 

Scroll naar boven